Een jaar later!!!                                                                

Vandaag precies een jaar geleden dat het D-Day was! Dat gaat snel, super snel! Hoe kijk ik erop terug? Heel erg positief kijk ik erop terug, wat ben ik blij dat ik de stap genomen heb. Letterlijk Ellen 2.0 nu met twee nieuwe voeten! Het is een hele weg geweest met soms ook wel hobbels maar al is de hobbel nog zo hoog dat wil niet zeggen dat je er niet overheen kunt! Je kunt meer dan je denkt en dat is echt zo! Met een positieve instelling kom je heel ver. Step by step!

In Nijmegen een orthopedisch chirurg die mijn hele leven veranderd heeft, wat ben ik hem dankbaar. Ik heb ‘m van de week nog gezien, je leest verderop waarom. In het zorghotel Groot Bijstervelt in Oirschot een hele fijne tijd gehad ondanks dat ik helemaal niks kon met twee onderbenen en voeten in het gips. De eerste weken ook nog met 10 “breinaalden” in alle tenen. 11 zelfs want in één grote teen zaten er 2. Met de zorgambulance meerdere keren naar Nijmegen geweest, altijd gezellige ritjes geweest. Een geweldige verzorging gehad in het zorghotel in Oirschot. Als je echt niks kunt thuis, je mag zelfs niet naar huis, je kunt niet naar een revalidatiecentrum en je mag niet in het ziekenhuis blijven dan is dit een hele goeie oplossing die ik zeker iedereen aan kan raden. Als je er zo lang bent dan ik leer je veel nieuwe mensen kennen en ik heb er vriendinnen voor het leven aan overgehouden, alsof we elkaar al jaren kennen!

Eenmaal thuis begon het revalideren echt. Ik zat al heel snel op de fiets want ja, ik heb een hele fijne fiets waar ik zomaar niet af kan kukelen. Fysio werd opgestart en we zijn er volle bak tegenaan gegaan. Oefenen, oefenen, oefenen en zelfvertrouwen kweken, dat is wat we gedaan hebben en waar we nog steeds mee bezig zijn!

De stappen die ik gezet heb: Ik ging van mijn oude orthopedische schoenen –  gips – walkers – voorlopige orthopedische schoenen – gewone schoenen.

Nu draag ik sinds een paar maanden een gewone wandelschoen met een steunzooltje erin, je snapt hoe freet ik hiermee ben……na bijna 20 jaar orthopedische schoenen gedragen te hebben. Het is eigenlijk gewoon niet te geloven dat het echt zo is!

Een jaar, een rollercoaster, maar wat is nou een jaar? Het is voorbij gevlogen!

Wondroos!

Waarom ik, waarom net nu, hoe dan???

En soms heb je dan een hobbel…..deze was wel even heel hoog maar ook daar klim je overheen. Gelukkig is het goed afgelopen!

Jeetje zeg, wat een avontuur weer! Hier had ik dus echt niet op gerekend en ook geen rekening mee gehouden. Was ik net zo lekker bezig met revalideren en toen BAM…..wondroos!!!

Ik dacht dat ik de griep kreeg, zo beroerd dat ik naar bed ben gegaan op donderdag 7 maart. Niks voor mij maar het ging echt niet, oké dat kan een keer gebeuren dacht ik nog. Zal morgen wel weer beter gaan…….Niet dus! Vrijdagochtend nog steeds zo beroerd als een hond en maar niet uit bed te slepen. Rond de middag wilde ik op gaan frissen in de hoop dat dat zou helpen. Kom ik uit bed, zie ik dat mijn voet en een stuk van mijn onderbeen helemaal rood en opgezet is, ik schrok ervan. Meteen de huisarts gebeld en ik mocht komen. Conclusie, wondroos! Met een kuurtje moest het beter gaan en mocht het erger worden kon ik aan de bel trekken bij de huisartsenpost in het weekend.

In plaats van beter werd het steeds erger, kuur sloeg niet aan maar denk je dat je naar de huisartsenpost mag? Nee dus, 48 uur kuur afwachten want die tijd moet je het geven. Zaterdagavond gebeld en zondagochtend weer, toen mocht ik komen en kreeg ik andere medicijnen. De algehele malaise werd steeds erger en mijn voet en onderbeen stonden op knappen en waren vuurrood. Naar de eerste hulp was niet nodig volgens de huisartsenpost….maar heb je mijn voorgeschiedenis gezien? Weet je wat er allemaal met die voet gebeurd is?

Maandagochtend terug naar mijn eigen huisarts en die schrok er zo van dat hij zei: ”Ellen, jij gaat meteen naar de SEH in Tilburg, ik ga bellen dat je eraan komt!” Eindelijk dacht ik, zie je wel, ik ben niet gek!!! Daar aangekomen was het na heel lang wachten meteen duidelijk, jij blijft hier en gaat aan het infuus, nu meteen! Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog zou kunnen zeggen dat ik blij was dat ik in het ziekenhuis was!

En toen, toen ging het snel beter. De volgende dag kon ik weer beter eten en dat is toch wel fijn dat je eten weer smaakt. Begonnen met zwachtelen zodat dat been dunner zou worden. Wat onderzoeken gehad om te kijken waar het vandaan kwam. Alle onderzoeken waren goed dus fijn dat het uitgesloten werd dat het aan de bloed doorstroom in mijn been zou liggen. Waarschijnlijk is het de grote teen die moeilijk doet, die nagel is al een tijdje aan het donderen. Het is ook de teen waar de schroef nog uit moet.

Vrijdag 15 maart mocht ik weer naar huis, thuis de kuur afmaken met pillen en rustig aan doen. Verbandschoenen aan want anders paste er nog niks, dat voelde echt helemaal niet fijn omdat ik zo blij was met mijn gewone schoenen. Maar goed, het was ff niet anders helaas.

Kortom: 100 stappen terug in mijn revalidatie!

Maar…..over 101 stappen ben ik weer waar ik wil zijn! Zo moet ik het ook maar zien natuurlijk. Het allerbelangrijkste is dat het goed is afgelopen! Er zijn toch wel verschillende horror scenario’s verteld in het ziekenhuis hoe het af had kunnen lopen, brrrrr. Nu de blik weer vooruit en door…….

Afgelopen week alweer veel stappen vooruit gezet. Sinds 21 maart passen mijn schoenen weer en daar ben ik echt heel blij mee!

Dinsdag 26 maart naar Tilburg op controle geweest voor de wondroos. Het ziet er een stuk rustiger uit en het been en de voet zijn een heel stuk dunner. Netjes de steunkous gedragen en dat helpt goed. Helemaal nieuw velleke gekregen. Ik blijf gewoon jong want dat nieuwe velleke kreeg ik vorig jaar ook al toen het gips verwijderd werd. In Tilburg werd duidelijk dat ze de schroef niet verwijderen, klusje voor Nijmegen. De teennagel kunnen ze wel doen. Toen heb ik gezegd: ”Ik moet toevallig morgen naar Nijmegen dus dan ga ik overleggen wie de teennagel gaat doen”. Prima natuurlijk zei ze. Ik dacht, dat ga ik dus proberen of dat in één keer kan, is het meteen klaar.

Woensdag 27 maart dus naar Nijmegen en daar was ie weer, mijn orthopedisch chirurg die benieuwd was hoe het ging na een jaar. Ik heb dus last van die schroef in mijn linker grote teen, die zit helemaal op het puntje, je ziet ‘m zelfs zitten. Ooh, die haal ik eruit, zo gepiept. Onder lokale verdoving, sneetje maken, “boormachine” erbij, schroef eruit, hechting erin en klaar. Nou, dat klinkt simpel haha. Oké, zoals je ziet moet er ook iets met die nagel gebeuren, kun jij dat ook “meepersant” doen? Hij moest eens lachen, dat heb ik allang niet meer gedaan hoor. Ik heb dat zelf ook gehad en ik heb er zeker twee weken last van gehad. Maar ja, jij bent een vrouw en je hebt het afgelopen jaar al wel wat meegemaakt dus ik denk dat het bij jou wel mee zal vallen……bij mannen is dat anders! Weet je wat, ik ga dat doen voor jou! Ben je in één keer klaar. Toppertje toch, die arts van mij! Binnen nu en drie maanden ben ik aan de beurt.

Voor nu, niet lopen om te lopen dus niet naar het water in het Beleven lopen maar wel bewegen en oefenen, dat kan gerust. Rustig aan opbouwen en dat linker been de tijd gunnen om te genezen, die heeft wel een “optater” gehad en dat voel ik ook. Maar ach, ook hier kom ik wel weer doorheen!

Het komt goed, dat moet!

Ik wens jullie allemaal hele fijne Paasdagen, geniet ervan!

Liefs,

Ellen