Daar is ie dan… DE NIEUWE POMP!

Het is stil…joepie! Na twee weken waarin mijn buik ieder uur luid en duidelijk liet weten hoe laat het was, is het ineens weer stil. Geen pieeeeeep meer. Dat kan maar één ding betekenen…

Daar is ie dan… de nieuwe pomp!

Afgelopen maandag was het zover. Om 11.30 uur moest ik me melden in het ETZ in Tilburg voor de wissel van mijn Baclofenpomp. Ik dacht dat het een dagopname zou worden maar dat liep toch net even anders.

Ik hoorde bij aankomst al dat ik nog wel even geduld moest hebben. Om half vier mocht ik naar de operatiekamer. Daar stond een hele groep mensen klaar die goed voor me gingen zorgen. Dat geeft toch altijd een goed gevoel. Inmiddels kan ik dat uit ervaring zeggen.

Weet je wat (voor mij) zo erg was, dat ik vanaf 5.30 uur niet meer mocht eten. Hangry? Dat word ik dus echt wel, haha. Wat had ik gedaan? Ik had om 5.00 uur mijn wekker gezet om toch nog wat te eten. Heel veel gaat dan ook niet maar toch nog een beetje, beter dan helemaal niks.

Voordat de oude pomp werd vervangen, werden eerst alle instellingen uitgelezen en overgezet naar de nieuwe pomp. Iemand van Medtronic, het bedrijf waar mijn pomp vandaan komt, is speciaal in het ziekenhuis om dit te regelen, top! Iedereen was even vriendelijk op de ok, ze proberen je echt wel gerust te stellen. Het is ook indrukwekkend om te zien altijd.

Die narcose, dat blijft toch een vreemd iets. Het ene moment praten ze nog met je en het volgende moment…ben je gewoon weg.

Om 16.40 uur werd ik alweer wakker op de recovery. De operatie was goed verlopen en de wond zag er netjes uit. Wat dan heerlijk is? Dat waterijsje. Ik kan het niet goed uitleggen maar na een hele dag niet eten kijk je daar echt naar uit. Zouden het de suikers zijn? Gooi er wat suiker in en ze knapt wel weer op!

Terug op de afdeling dacht ik: Zo, straks lekker eten en dan vanavond op huis aan.

Nou…dat liep even anders.

Ik werd zo misselijk, echt hondsberoerd. Ik weet bijna zeker dat het door de morfine kwam die ik tijdens de operatie had gekregen. Mijn lijf en opiaten zijn duidelijk geen goede combinatie, dat had ik drie jaar geleden met oxycodon ook al ontdekt.

Toen bleek dat ik twaalf uur bedrust had. Zelfs om naar het toilet te gaan mocht ik mijn bed niet uit. Ik kreeg nog antibiotica via het infuus, dat moest nog twee keer, één keer later in de avond en één keer vroeg in de ochtend. De eerste zes uur na de operatie krijg je ieder uur alle nodige controles. Ik ben dus een nachtje in het ziekenhuis geweest. Achteraf maar beter ook.

Slapen werd alleen niet mijn grootste hobby die nacht. Was de piep eindelijk verdwenen…hoorde ik de klok tikken en mijn infuus maakte ook nogal wat herrie. Heb je dat weer, haha!

Er werd heel goed voor me gezorgd, iedereen was even vriendelijk en behulpzaam. Weet je wat ik misschien wel tien keer heb gehoord? “Ooh, wat heb jij gave nagels!” Mijn fluorroze nagels vielen duidelijk in de smaak, het is ook wel zomers moet ik zeggen.

De volgende ochtend voelde ik me gelukkig alweer een stuk beter. Ik kon weer eten en rond de middag was ik thuis.

Als het goed is kan ik er weer zeven jaar tegenaan. Daar teken ik voor!

En nu? Op naar de Botox op 11 augustus, ik blijf gewoon stap voor stap verder gaan.

One step at a time!

We spreken elkaar.

Liefs,

Ellen