Een flinke kerel, twee kleinere en weer een stap vooruit!

Drie jaar geleden hoorde ik deze week wanneer D-day was voor de grote verbouwing. Gisteren was ieniemienie schroeven D-day.

Gisteren ben ik geopereerd in de Sint Maartenskliniek in Nijmegen. Dank voor de goede zorgen daar. Het is elke keer een hele trip maar ik kom er graag. Het kon allemaal redelijk snel na mijn vorige blog en gelukkig is alles goed gegaan.

Mijn eigen orthopedisch chirurg belde me in januari, jaja ik had het voor elkaar zoals ik al zei de vorige keer. Oké, gaan we het zo doen zei hij aan het eind van ons gesprek, 3 schroeven eruit. Ik weet nog niet of mijn collega of ik het gaat doen zei hij erbij. Nou, ik heb toch het liefst dat jij het zelf gaat doen. Jij hebt de klus geklaard 3 jaar geleden. Dan doe ik het zelf en hij lachte een keer, geen probleem! Mooi zo, goed geregeld.

Ik kreeg een blokverdoving in mijn onderbeen, maar die bleek op de OK toch niet helemaal voldoende te werken. Er kwam nog een roesje bij. Jammer want daardoor kon ik niet even bijpraten met mijn orthopedisch chirurg, dat had ik stiekem best gezellig gevonden.

Het was zo gepiept. Schroefmachientje erbij en draaien maar.

Het waren er dus drie, één in de grote teen en twee op de wreef: één flinke kerel en twee kleinere kompaantjes. Ze hebben hun werk gedaan maar mogen nu echt met pensioen. Drie eruit, blijven er nog drie zitten in die rechter voet. In de linker voet is alleen de schroef in de grote teen eruit (2024 al), de rest zit er nog in.

Nu is het vooral een vreemd gevoel, de blokverdoving die nu langzaam uit mijn onderbeen wegtrekt. Alsof alles nog even wakker moet worden.

En dan het eten… Ik mocht vanaf 5.30 uur niets meer eten. Wat deed ik? Om 5.00 uur mijn wekker zetten en nog snel wat eten. Anders krijg je Ellen hangry. Dan nog, mijn buik rammelde allang weer voordat ik überhaupt op de OK lag. Dat was in de middag dus best een tijd later natuurlijk om weer honger te hebben, tenminste voor mij. Zo van, gooi er eens wat in, zo hoor je letterlijk mijn buik.

Na de operatie kreeg ik een waterijsje. Heerlijk. Gooi er wat suikers in en ze knapt weer op.

De schroeven heb ik mee naar huis gekregen. Tastbaar bewijs van wat me lange tijd heeft gedragen en nu losgelaten mag worden.

Voor nu is het herstellen, wondjes laten genezen, rust nemen en vertrouwen dat het allemaal wel losloopt. Ik kijk ernaar uit dat de verdoving helemaal uit mijn been is, zodat ik mijn voet weer kan belasten met mijn speciale verbandschoen aan. Hopelijk kan ik snel mijn gewone schoen weer aan, komt goed.

Krukkie erbij en daar ga ik weer dadelijk.
Voor nu even een rolstoel maar ook dat hoort erbij, viel me op hoe handig ik daar nog mee ben, maar ja dat verleer je ook niet, bijna 3 jaar geleden veel geoefend. Dadelijk snel aan de kant dat ding als ik weer beter “onder de voet” uit kan.

Een flinke kerel en twee kleinere kompaan­tjes verder.
Tijd om mijn voet weer het voortouw te laten nemen, voetje voor voetje vooruit!

We spreken elkaar!

Liefs, Ellen