Stap voor stap dichterbij!

Vorige week had ik een blog een beetje in de steigers staan. Door alle drukte is het er niet van gekomen om die af te schrijven en te plaatsen. Er is in één week alweer zoveel gebeurd dat ik ‘m bijna opnieuw kon schrijven.

In mijn appartement wordt iedere week weer iets afgerond. De vloer ligt erin, de plinten maken het af en de slaapkamerkasten staan inmiddels op hun plek. Die kunnen zelfs al worden ingeruimd. Het wordt steeds minder een appartement waar nog van alles moet gebeuren en steeds meer een plek waar ik echt ga wonen.

En…de keuken is klaar!

Wat ben ik daar blij mee. Het is precies geworden zoals ik voor ogen had. Als ik straks sta te koken kan ik heerlijk naar buiten kijken…al is het misschien verstandiger om af en toe ook even in mijn pannen te kijken.

Vooraf had ik me trouwens behoorlijk druk gemaakt over de vraag hoe ze die keuken naar binnen gingen krijgen. Vooral het keukenblad zag ik als een logistieke uitdaging en zo deed de “keukenboer” dat ook een beetje overkomen.

Nou, dat bleek totaal onnodig…

Voor ik het wist stond er een verhuislift voor het balkon en werd alles keurig naar binnen gebracht. Die mannen doen dit natuurlijk de hele dag. Waar ik allerlei scenario’s had bedacht, was het voor hen een fluitje van een cent. Het was heel leuk om te zien en bij wijze van spreken zweefde het keukenblad zo ongeveer langs mijn balkon naar binnen. Zo simpel had ik het zelf vooraf niet bedacht.

Ook is er van de week een muurtje behangen wat super tof is geworden. Iedere keer als ik binnenkom voelt het weer een beetje meer als thuis.

De verhuizing komt nu echt dichtbij!

Ondertussen blijft niet alles volgens planning verlopen. Dat kan ook niet hè, haha.

Voor de wissel van mijn Baclofenpomp heb ik nog steeds geen datum gekregen. Eigenlijk was het de bedoeling dat dit vóór 1 juli zou gebeuren maar voorlopig wacht ik nog steeds op een telefoontje. Dat vraagt vooral om geduld. Ik had er al voor gebeld zoals ik eerder schreef. Maar goed, mijn buik heeft nog steeds niet gepiept dus voorlopig ginne stress.

Ik kreeg van de week een bijzondere vraag van mijn revalidatiearts. Ze stuurde me een mail met de vraag of ze mijn casus mag gebruiken tijdens een scholingsdag voor arts-assistenten. Natuurlijk heb ik daar toestemming voor gegeven. Als mijn situatie kan bijdragen aan meer kennis dan werk ik daar graag aan mee.

Blijkbaar ben ik inmiddels zelfs lesmateriaal geworden, haha, heel bijzonder eigenlijk.

Helaas is er geen ruimte om zelf aanwezig te zijn, dat had ik stiekem best leuk gevonden. Wel kreeg ik het verzoek om bij de fysiotherapeut een filmpje te laten maken van hoe ik loop. Op commando lopen dus, oei…dat wordt nog wat. Maar goed, als ik interessant genoeg ben voor een scholingsdag dan moet dat filmpje ook vast goedkomen.

Ik heb het er al over gehad met mijn fysiotherapeut. Ze zei, dan is het ook wel leuk om te laten zien hoe je loopt met een vr-bril op. Ja hoor, kan er ook nog wel bij. Ik sta daar zelf ook versteld van eigenlijk. Die spelletjes die ik daar mee doe zijn echt geweldig. Vlinders vangen, ballonnen prikken, gasleidingen dichten, monsters schieten, boodschappen doen, rekenen en woorden spellen. Sta ik daar in een lege ruimte met die bril op, niemand die ziet wat je doet, flink mijn best te doen. Dat is zo’n raar gezicht voor anderen. Ik sta met mijn vinger in de lucht dat spelletje te starten en hop aan de gang. Laatst zei er iemand, wat ben jij aan het doen? Ballonnen prikken en ik had het druk joh, moest mijn record verbreken…yeahhh. Die techniek, het is fantastisch. Voor mij werkt die bril super goed en het is nog leuk ook. Het is natuurlijk ook afwisselend als je zo dikwijls bij de fysio komt, heel fijn.

Ook mijn voeten blijven me bezighouden.

Mijn linkervoet heeft een teen met een heel eigen willetje zoals jullie weten. Die staat inmiddels omhoog gebogen, precies de andere kant op dan wat ie “vroeger” deed en dat zorgt vooral onder die teen voor ongemak. Als ie nou eens de gulden middenweg zocht dan was het perfect, maar ja dat doet ie vooralsnog niet.

Dan mijn afspraak van afgelopen vrijdag in het Leijpark.

Daar hebben mijn revalidatiearts en iemand van Buchrnhornen naar mijn voeten en schoenen gekeken en overlegd. Wat is handig, wat is voor nu de beste aanpak? Gaat dat werken?

Eerlijk is eerlijk: dat was even slikken. Sterker nog, ik zei op een gegeven moment letterlijk: “Hier heb ik helemaal geen zin in.” Dat was ook echt zo. Heel even prikten de tranen achter mijn ogen. Maar goed, het is zoals het is en ik kan er niets aan veranderen. Dan kun je maar beter kijken naar wat er wél mogelijk is, dat lijkt me beter en daar hou ik wel van. Het loopt zoals het loopt, mijn motto. Soms is dat even slikken en aanpassen.

Er is een plan van aanpak gemaakt, garen op de klos!

Mijn revalidatiearts gaat proberen de spasticiteit te verminderen met botox. Ja hoor…ik word strakgetrokken…maar niet heus…helaas haha. Met behulp van een echo op mijn onderbeen gaan ze precies bepalen waar er geprikt moet worden. Waarschijnlijk op 4 – 6 plekken kleine prikjes. Hopelijk gaat mijn teen daardoor weer wat rustiger doen en wat minder zijn eigen plan trekken. Mocht dat niet voldoende helpen dan zijn er gelukkig nog andere mogelijkheden. Daar ga ik voorlopig nog niet teveel over nadenken. Eerst deze botox stap voor die teen die denkt maar te kunnen doen wat ie zelf wil, mooi niet!

Voor mijn schoenen/steunzolen wordt gelukkig ook snel iets geregeld. Maandag kan ik al terecht zodat daar verder naar gekeken kan worden.

Kortom: er wordt geklust, geregeld, gepast, aangepast, gewacht en gepland.

Stap voor stap komt alles dichterbij: mijn nieuwe thuis, de verhuizing en alles wat nog gaat komen.

Step by step!

We spreken elkaar.

Liefs,

Ellen