Tussen wachten en beginnen!

Soms lijkt het alsof alles tegelijk gebeurt. Nou ja…tegelijk gebeurt en tegelijk moet wachten, dat kan blijkbaar ook prima samen.

Terwijl mijn nieuwe appartement langzaam steeds meer op een thuis begint te lijken, wacht ik ondertussen nog steeds op een oproep voor de wissel van mijn Baclofenpomp.

Eigenlijk was het de bedoeling dat dat vóór 1 juli zou gebeuren.
Ik dacht van de week, laat ik eens bellen hoe het ervoor staat.

Nou…het ziekenhuis was al bezig met de planning voor juli. Dat was niet helemaal het antwoord waar ik op hoopte. Aan de andere kant, helemaal prima, dan kan ik eerst verhuizen en daarna de pompwissel. De batterij van mijn pomp raakt langzamerhand leeg.
Nee, ik val niet ineens om hoor (grapje natuurlijk) maar het zou toch wat zijn als mijn buik straks ineens begint te piepen alsof de rookmelder leeg is. In theorie zou dat wel kunnen, dat moet ik natuurlijk voor zijn, laat ik dat toch hopen.

Ik zie het al helemaal voor me:
“Momentje hoor…volgens mij krijgen we nu haast mensen, mijn buik piept!”

Step by step!
Met een beetje geduld en af en toe een gezonde dosis humor.

Alsof dat nog niet genoeg geregel en gewacht is zijn daar natuurlijk ook mijn schoenen nog.

Een paar weken geleden ging ik mijn nieuwe schoenen passen. Ikke helemaal blij natuurlijk, iets nieuws is altijd leuk. Trek ik ze aan, blijken het gewoon twee verschillende kleuren schoenen te zijn. Hoe dan?! Bij één schoen was het witte helemaal geel uitgeslagen. Ik keek ernaar en dacht meteen: “Dit klopt niet hoor.” Terwijl ik het zei, zei zij ook meteen: “Ja… je hebt gelijk.” Nou fijn!

Nu worden er nieuwe besteld alleen duurt dat opnieuw twee maanden. Het mooiste van alles, dezelfde schoenen zijn er niet meer. Nu moet ik straks maar hopen dat de nieuwe ook echt leuk zijn maar uiteraard het allerbelangrijkste, goed passen.

Aan mijn linkervoet heb ik ondertussen ook nog een teen met een heel eigen willetje, dat had ie al langer maar het wordt hardnekkiger. Die is namelijk omhoog gaan staan en daar heb ik niet bepaald gemak van. Vooral onder die teen geeft het gedoe. Ik klaag er niet over hoor want het is niet anders maar er moet uiteindelijk wel iets mee gebeuren.

Voor nu loop ik rond met wandelwol. Dat helpt gelukkig wel een beetje maar het is natuurlijk niet echt een structurele oplossing. Hopelijk kunnen ze straks iets aanpassen aan mijn zooltje zodat dat probleem ook weer opgelost wordt.

Mijn voeten blijven me bezig houden hoor.
Maar ach…step by step!

Ondertussen gaat het klussen in mijn appartement gewoon door.
De stukadoor is klaar, de voorbereidingen voor het leggen van de vloer zijn klaar, die zal nu snel gelegd worden. De keuken komt half juni en zo begint het steeds meer mijn plek te worden. Nog even en dan kan ik echt verhuizen naar mijn nieuwe thuis.

Misschien is dit wel precies hoe deze periode voelt:
Een beetje wachten, veel regelen, klussen, poetsen…maar vooral ook vooruitkijken naar alles wat nog komt.

Ondertussen geniet ik natuurlijk nog steeds van alle leuke reacties op het nieuws dat ik oma word. Dat blijft toch wel heel bijzonder hoor, zo leuk.

Step by step!

We spreken elkaar.

Liefs,
Ellen