2 jaar nieuwe voeten!

Voeten

Echt, is dat al 2 jaar geleden? Yep, zo snel gaat dat. Vorig jaar zei ik het al dat het snel gegaan was maar nu is er alweer een jaar voorbij. En mooi dat ze zijn geworden, wouw! Waar ik wel heel erg aan heb moeten wennen is dat ze staan zoals ze staan, gewoon recht en verder ginne poespas. Ik kan er niks mee, nou ja dat is misschien niet goed gezegd, ik kan ze niet bewegen, tenen staan zoals ze staan en binnenin zitten natuurlijk de schroeven die alles vast gezet hebben. Wel grappig is dat die tenen een eigen willetje hebben, dat zei de arts twee jaar geleden al, nu staan ze mooi recht zei hij toen die “breinaalden” eruit gingen. Waarschijnlijk blijven ze niet alle tien zo staan. En ja hoor, twee tenen zijn gaan staan zoals ze dat zelf wilden. Die staan krom maar dan omhoog gebogen, ik verzin het niet en je denkt echt, hoe dan?

Iedere week ga ik minimaal 3 keer naar de fysio om te oefenen, soms kom ik er 4 keer per week (2 keer onder begeleiding en 1 of 2 keer zelf). Het komt per slot van rekening niet aanwaaien hè! Ik word echt wel eens teruggefloten, hooo stop tot hier en niet verder zegt je lichaam dan. Even pas op de plaats en daarna weer door….

Bij de fysio en binnen in huis loop ik zonder kruk. Bij de fysio loopt mijn fysiotherapeut vlak naast of achter me en dat is prima, heel veel verder weg moet ie niet gaan, binnen grijp bereik moet ie blijven zeg maar. Die valangst is er en blijft er wel, je leest verderop waarom…..Mijn kruk blijf ik buitenshuis gebruiken, dat is veiliger en dat voelt beter.

Eens in de paar maanden ga ik naar Buchrnhornen in Tilburg om mijn linker steunzool wat bij te laten werken. Ik graaf een gaatje met mijn linker grote teen haha. Die teen waar de schroef vorig jaar uitgehaald is valt nu een beetje omlaag, beetje gek gezicht, ik kan er niks aan doen en ik heb er verder geen last van. Wat die teen nu wel doet is voorin de steunzool een gaatje graven wat ik wel in de gaten moet houden anders krijgen we wondjes en dat moet ik voorkomen natuurlijk. Volgende week krijg ik nieuwe schoenen en nieuwe zooltjes, een zwart lak laarsje uitgezocht, een gewoon laarsje wat een beetje aangepast moest worden.

In de rechter grote teen zit de schroef nog in en het lijkt wel of je die steeds beter ziet zitten, beetje luguber wel. Je kunt het kopje van die schroef heel goed voelen. Tot nu toe geen last van dus lekker laten zitten. Ook kun je bovenop mijn voeten (vooral rechts) een schroef zien zitten en heel goed voelen. Zo zie je maar dat het heel erg lang duurt voordat al het vocht uit de voeten is verdwenen na zo’n operatie. Volgende week zie ik mijn revalidatiearts, ga toch eens informeren want soms voel ik die schroef wel. Niet dat ik straks te horen krijg, had dat maar eerder gezegd, zoiets eigenlijk, ken mezelf een beetje inmiddels.

Tja, en soms val ik nog wel eens en balen dat ik dan doe, blehhh. Tijdje geleden gevallen, heel onnozel, kei stom. Ik kon mijn evenwicht op de een of andere manier niet meer houden en bam daar lag ik. Op mijn schouder gevallen en met mijn hoofd tegen de muur, ja hoor, bloed all over the place. Neeee dacht ik, wat zie ik als ik in de spiegel kijk? Toch maar even een bezoekje aan de huisarts gebracht, ik vond die wond op mijn voorhoofd er niet lekker uitzien, flinke bult ook nog. Gelukkig viel het mee en hoefde er niks aan te gebeuren, het is ook wel mooi genezen. Mijn schouder is erger helaas, heeft tijd nodig, komt goed. Oefeningen gekregen, ach ja, zo blijven we bezig hè. Ik voel wel dat het beter wordt, kan alleen niet snel genoeg gaan, je kent me.

Die twee jaar na de operatie zijn voorbij gevlogen en als ik nu terugkijk is het een hele grote stap geweest om het te doen maar ook de beste keuze om deze once in a lifetime kans aan te grijpen. Zoals ik zei was het een hele grote stap maar het heeft geen moment als “zwaar” gevoeld, alles voor het goede doel. Het zorghotel in Oirschot, waar ik de eerste twee maanden na de operatie was, was een hele mooie oplossing omdat ik niet naar huis kon.

Als ik foto’s bekijk van toe en nu is het ongelooflijk wat ze “geflikt” hebben in de Sint Maartenskliniek. Mijn arts in Nijmegen ben en blijf ik eeuwig dankbaar, dat weet ie! Ook mijn revalidatiearts bij Libra ben en blijf ik eeuwig dankbaar, zij heeft me doorgestuurd naar de Sint Maartenskliniek destijds, ga jij daar maar eens praten zei ze!

Parkeerkaart

Ja hoor, ik heb ‘m, eindelijk! Ik heb lang gedacht, ik hoef niet zo’n invalide parkeerkaart, ik red me wel zonder. Er zijn er al veel die gezegd hebben dat ik dat toch eens aan moest vragen. Neuuu, hoeft niet. Toen gooide de fysiotherapeut het ook nog op het woord. Hedde gij nie zo’n kaart??? Nou, ga dat eens heel snel regelen dan! Okéééé, hoe ga ik dat aanpakken? Even googelen en je weet het zo. Via de gemeente dus. Het was nogal eens snel geregeld, eerst een fijn gesprek gehad met iemand van de gemeente, daarna naar een arts in Waalre. Iedereen kon zich er wel in vinden dat het wel goed zou zijn als ik zo’n kaart zou hebben. Ik kan er nu gebruik van maken als het nodig is. En ja, het is toch wel fijn dat ik ‘m nu heb! Kan ik rijden als we eens op stap gaan, haha grapje…..

Ervaringsdeskundigheid

Ik heb ik een paar nieuwe cliënten gesproken na een lange tijd geen gesprekken te hebben gehad. Het waren hele fijne gesprekken, het ging vanzelf. Ik kreeg zelfs van een cliënt nog tips, nou wat wil je nog meer. Dan zie je wel dat het altijd nog veel erger kan dan bij jezelf. We weten dat de pomp je niet kan genezen maar wel veel verlichting kan geven en ik hoop zo dat ie dat bij deze cliënten ook gaat doen straks. Ik weet niet of deze cliënten ook daadwerkelijk een pomp geïmplanteerd krijgen. Ze zitten op het moment dat ik ze spreek in het traject, het kan ook zijn dat ze na de proefweek afzien van implantatie omdat het toch niet het gewenste effect geeft.

In april en mei staan er 6 gesprekken ervaringsdeskundigheid gepland, dat zijn er ineens veel achter elkaar. Volgende week gaan we in gesprek of ervaringsdeskundigheid in het zorgpad komt bij Libra, daar ga ik natuurlijk wel voor. Hoe leuk zou het zijn als het een echt baantje wordt!

Liefs, Ellen