In deze blog blik ik terug op 2025, een jaar waarin ik na stilte opnieuw woorden vond en stap voor stap weer ging staan, letterlijk en figuurlijk. Ik schrijf over kwetsbaarheid, herstel, revalidatie en het vertrouwen groeit in kleine bewegingen vooruit. Met openheid en zachtheid kijk ik uit naar een nieuw jaar dat zichzelf bladzijde voor bladzijde mag ontvouwen. Proost op 2026!

Echt, is dat al 2 jaar geleden? Yep, zo snel gaat dat. Vorig jaar zei ik het al dat het snel gegaan was maar nu is er alweer een jaar voorbij. En mooi dat ze zijn geworden, wouw! Waar ik wel heel erg aan heb moeten wennen is dat ze staan zoals ze staan, gewoon recht en verder ginne poespas. Ik kan er niks mee, nou ja dat is misschien niet goed gezegd, ik kan ze niet bewegen, tenen staan zoals ze staan en binnenin zitten natuurlijk de schroeven die alles vast gezet hebben. Wel grappig is dat die tenen een eigen willetje hebben, dat zei de arts twee jaar geleden al, nu staan ze mooi recht zei hij toen die “breinaalden” eruit gingen. Waarschijnlijk blijven ze niet alle tien zo staan. En ja hoor, twee tenen zijn gaan staan zoals ze dat zelf wilden. Die staan krom maar dan omhoog gebogen, ik verzin het niet en je denkt echt, hoe dan?